Kluczową sprawą, którą należało rozpatrzyć przy projektowaniu systemu informatycznego do wspomagania zamówień publicznych to opracowanie dobrych założeń. Powstały one we współpracy specjalistów z zakresu prawa, praktyki oraz informatyki. W dużym stopniu pomogły tu producentowi doświadczenia uzyskane przy opracowaniu innych systemów, z których dwa adresowane były dla administracji państwowej (Rejestr Handlowy, Ogólnopolski Rejestr Zastawów - oba dla resortu sprawiedliwości) oraz popularnego systemu kosztorysowego Zuzia. Natomiast nowym zagadnieniem, które należało rozwiązać okazało się włączenie procedur przetargowych do systemu oraz zakres wspomagania użytkownika przez system. Dyskutowano dwie koncepcje: pierwsza - aby system "pilnował" użytkownika i nie pozwolił mu na wykonanie czynności niezgodnych z procedurą, druga zaś - aby system "podpowiadał" użytkownikowi stosowne kroki, ostrzegał go lecz nie blokował mu w zasadzie żadnej czynności, nawet jeśli jest ona niezgodna z prawidłową procedurą. W myśl zasady, że użytkownik ponosi odpowiedzialność za swoje decyzje wybrano drugą koncepcję, która została ostatecznie zrealizowana w systemie nazwanym ProPublico.